Monday Confession: Ik wil niet dat het voorbij is

Ken je dat gevoel dat je heel lang naar iets uitkijkt en als het dan écht dichtbij komt je niet wilt dat het over is? Vroeger had ik dat altijd met sinterklaas. Ik telde echt de nachtjes af tot het eindelijk zo ver was. Soms kon ik er zelfs niet van slapen. Op een gegeven moment was de dag dan EINDELIJK aangebroken en dan vond ik het INTENS jammer dat het dan alweer bijna voorbij was. Precies dit, begin ik nu dus te krijgen met mijn triatlon..

Huh, vergelijk je nou je triatlon met sinterklaas? Ja, stiekem kan ik ze wel een beetje met elkaar vergelijken. Ten eerste ben ik als een kind zo zenuwachtig voor aanstaande zondag. Gezonde spanning, dat gelukkig wel, maar wel veel gezonde spanning. Ik krijg een beetje kriebels in mijn buik als ik bedenk hoe ik in vredesnaam 3 uur intensief sporten ga volhouden. “Wat nou als sinterklaas niet komt?” is getransformeerd in “Wat als ik de finish niet haal?” Of “Wat als ik een lekke band krijg op de fiets?”

Verder staat mijn leven echt in het teken van de triatlon. Net zoals mijn leven als klein meisje in de maanden tot aan pakjesavond in teken stond van. Elke training die ik draai kun je misschien vergelijken met elke keer dat ik mijn schoentje zette. Het is in ieder geval allebei iets doen om nog iets dichterbij je doel te komen. Of dat nou cadeautjes krijgen of een triatlon afmaken is.

Ik doe voor deze triatlon alleen misschien wel iets meer dan liedjes zingen en een peen voor Amerigo bij mijn schoen achterlaten. Zoals ik al zei, alles staat in teken van zondag. Ik heb al 2,5 week niet gedronken (haha, dit klinkt echt wel een beetje alsof ik een alcoholist ben, nu drink ik alleen maar 0,0'tjes..), ik let op wat ik eet en train best wel veel. Maar het voelt zo ontzettend goed, wat misschien zelfs een beetje confronterend is. Gezond eten, goed slapen, geen alcohol en veel sporten is stiekem best wel een beetje goed voor me. Ik voel me zo ontzettend fit en dat wil ik echt niet kwijt.

Vandaar dat mijn Monday Confession deze week luidt: IK WIL NIET DAT HET VOORBIJ IS!! Ik wil niet dat mijn fitheid weggaat. Ik voel me ontzettend energiek en zit goed in me vel en dat zou ik voor geen goud willen missen. Nu hoor ik je denken, dat heb je toch zelf in de hand? Dan ga je toch lekker door met veel sporten, gezond eten en niet drinken! Dat is zeker waar. Dit is voor mezelf ook wel een echte eye-opener dat fit zijn wel echt bij me past en me dus ook gewoon gelukkig maakt. I LOVE ENDORPHINES, haha! Ik wil daarom deze lijn ook zeker doorzetten! Misschien wil ik me zelfs gaan inschrijven voor nog een triatlon deze zomer..

Maar… voordat ik hier ECHTE uitspraken over ga doen, wil ik eerst die finishlijn halen! Eerst maar even kijken of ik nog zo enthousiast ben na die 1,5 km zwemmen, 40 km fietsen en 10 km hardlopen. Misschien denk ik daarna wel: zo fit ben ik helemaal niet. Of, eens en nooit meer! Ik ga het meemaken, nog maar 6 nachtjes slapen en dan is het zover..

Liefs,

Tamara

PS. Dit zullen jullie vast nooit geloven, maar gister BAALDE ik dat het regende en ik niet kon hardlopen. Ik ben toen om kwart voor 9, toen het eindelijk droog was, snel nog even een rondje gaan lopen. “Even snel 6 km” was wat ik dacht. Na het rondje lachte ik mezelf wel een beetje uit.. Wie had niet gedacht toen ik me eerste Monday Confession scheef, dat ik PER SE nog een rondje wilde gaan hardlopen op de zondagavond? Ik in iedergeval niet haha!