HRLMRMEER triatlon - 20 mei 2018

Nu dat mijn spierpijn helemaal weg is en mijn eerste hardlooptraining er weer op zit, is het tijd om jullie mee te nemen in het avontuur dat ik vorig weekend heb beleefd! WAT WAS DIT VET EN INDRUKWEEKEND! Ik weet even niet waar ik moet beginnen.. Ik denk gewoon maar bij het aller indrukwekkendste, namelijk alle steun die ik afgelopen weekend van jullie allemaal heb gekregen. Man, wat kreeg ik veel lieve berichtjes. Van mensen die heel dicht bij me staan, maar ook van mensen die ik wat minder vaak zie/spreek. Al die berichtjes hebben me echt door dit hele avontuur heen gesleept. Ik wil jullie daar echt uit de grond van mijn hart voor bedanken!

Dan, de wedstrijd zelf:
Op zondagochtend vertrok ik in alle vroegte naar Hoofddrop. Ik had echt beter geslapen dan verwacht en alles in mij had er super veel zin in. De zon scheen en het was vrijwel windstil, de ideaalste omstandigheden om je eerst OD triatlon te starten! Aangekomen op het evenemententerrein begonnen de kriebels in mijn buik wel op te komen. Maar, gelukkig kwamen deze kriebels gepaard met een goede wedstrijdfocus en kon ik me goed voorbereiden op de start.

Het is best wel veel gedoe, je klaarmaken voor de start van een triatlon. Je moet je voorstellen dat er best wel veel spullen goed moeten worden klaargelegd. Je fiets (die ook nog eens gecontroleerd moet worden door de organisatie), helm, schoentjes, bril, startnummer, sokken, handdoek, gelletjes… zo kan ik nog wel even doorgaan. Het moet ook nog eens allemaal op een bepaalde volgorde liggen, want eerst je hardloopschoenen aandoen na het zwemmen is niet zo handig.. “Heb ik wel alles goed klaar gelegd?” is een gedachte die flink een aantal keer door mijn hoofd is geschoten. Ik heb alles wel zes keer gecontroleerd. Gelukkig hoefde ik het niet helemaal alleen te doen, want mijn triatlonbuddy Mirjam was er natuurlijk ook!

Uiteindelijke hees ik mezelf in mijn wetsuit en was het bijna tijd voor de start. Daar stond ik dan, tussen voornamelijk veel mannen met mijn voeten in het zand. Ik had als tactiek dat ik met zwemmen best wel vooraan wilde liggen, omdat dit mijn beste onderdeel was. Dus ik stond redelijk links vooraan te wachten op het startschot. ’30 seconds to start’, het was echt bijna zo ver, hetgeen waar ik zo lang naartoe had gewerkt!

Na het startschot was er maar één doel en dat was zo snel mogelijk uit de menigte wegkomen. Een paar stappen rennen en dan snel plat op m’n buik, zodat ik meters kon gaan maken. Wat vond ik het zwemmen fantastisch! Het waren twee rondes van 750 m waar je tussendoor een stukje over het land moest rennen. Ik had voor me gevoel wel 10 rondes kunnen zwemmen en kwam na iets meer dan 27 minuten als 4e vrouw uit het water. Daarna snel een stukje rennen naar de wisselzone, snel dat wetsuit uit en die fiets op.

Het fietsen ging precies al gepland, ik wilde 29 km/u gemiddeld en dat heb ik gedaan. Ergens had ik het gevoel dat ik wel wat harder kon, maar dat durfde ik niet zo goed. Ik zag toch best wel op tegen dat rennen en wilde niet al mijn energie verbruiken. Na 1 uur en 20 minuten fietsen was het dan tijd voor die gevreesde 10 km, die wel echt heerlijk begon. Na 2,5 km was er alleen de gevreesde piramide die je met trappen omhoog mocht klimmen. Dat haalde me wel flink uit me ritme, omdat m’n bovenbenen compleet verzuurde. Maar, gewoon doorgaan, mijn linkerbeen voor mijn rechterbeen. Na twee rondes van 5,3 km (wat echt wel taai was, want ik had me toch ingesteld op precies 10 en niet 10,6 km), kwam ik binnen 2 uur en 55 minuten over de finish.

ONDER MIJN STREEFTIJD! Ik wilde binnen 3 uur binnen zijn en dat was me ruim gelukt, ik was ZO BLIJ! Bij de finish stonden mijn twee trouwste supporters, Anouk en Stephan, te wachten. Echt een flinke SHOUT OUT naar deze twee lieve mensen, die me op elke mogelijke manier die dag gesupport hebben. Op elke hoek, bij elke wissel, stonden ze er weer en dat gaf me zoveel energie! Mijn allerliefste Oma stond ook bij de finish te wachten met een lieve bos rozen. Echt, de adrenaline was ongekend!

Tsja, en nu? Ik was zeker tevreden over mijn eerste OD triatlon, maar er zit zeker verbetering in! Vooral met het fietsen en rennen valt er nog veel tijd te winnen en ik wil nu alleen maar meer trainen. Beter worden, sterker worden, sneller worden. Doordat ik deze week ook nog eens gevraagd ben voor het bestuur van mijn roeivereniging Skøll, weet ik zeker dat ik deze zomer in Nederland ben! Tijd voor nog een triatlon, of twee, of drie…

Één ding is zeker, dit was niet de laatste triatlon van dit seizoen. Fit zijn past ontzettend goed bij me en ik wil heel graag doorgaan met deze fantastische sport! Zodra ik weet wanneer de volgende is, stel ik jullie uiteraard op de hoogte!

Heel veel liefs,

Tamara