Raceverslag Ironman 70.3 Maastricht voor KiKa
Man, wat is het lang geleden dat ik hier wat heb gepubliceerd, maar het leek mij leuk om een raceverslag met jullie te delen van mijn eerste Ironman 70.3 Maastricht die ik op 6 augustus 2022 gestart heb voor KiKa. Dit raceverslag staat ook op mij KiKa-pagina, maar omdat die pagina maar tijdelijk is deel ik het verhaal ook hier!
Op vrijdagochtend 5 augustus vertrok ik al in de vroege ochtend richting Maastricht. Alle Kika-atleten werden rond 10 uur verwacht in het Van Der Valk Hotel in Maastricht zodat we gezamenlijk aan het avontuur konden beginnen. In totaal startten er 13 atleten voor KiKa tijdens de 70.3 Ironman in Maastricht. Na een presentatie van onze rots in de branding Denise & nog wat laatste vragen aan de triatloncoach Dimitri, die er allebei het hele weekend bij waren, vertrokken we naar de Ironman Expo om ons hier te registreren. Wat een indrukwekkend evenement! Op de Expo stonden er allerlei standjes met triatlon-gadgets, van de duurste racefietsen tot sportvoeding. Hier konden we ook ons startnummer ophalen en dan beginnen de zenuwen echt te kriebelen. “Had ik alles wel bij me? Genoeg getraind? Goed geslapen? Ik moet wel goed blijven eten hoor..” Dit waren een aantal van de vele gedachtes die op de vrijdag door mijn hoofd spookte.
Na de registratie was het tijd voor de racebriefing van de Ironmanorganisatie. We zaten in een hele warme zaal en ik kan me vooral herinneren dat je voor heel veel zaken penalty’s kon krijgen: stayeren (achter iemand aanfietsen), hinderen, afval op het parcours gooien etc. Je moet toch wel aan heel veel denken in zo’n wedstrijd. Gelukkig was het daarna tijd om onze fiets in te checken in de wisselzone, want dat mag niet op de raceochtend zelf. Na mijn aero-stuur wat beter aan te hebben gedraaid was mijn fiets goedgekeurd en mocht ik mijn fiets in het rek hangen. Ik had startnummer 456, dat moest een geluksnummer zijn!
Ik liet mijn fiets en mijn ‘tasjes’ met mijn fiets/hardloopschoenen, helm en bril achter in de wisselzone, want dat moest blijkbaar allemaal. Nu maar hopen dat dit er de volgende ochtend nog allemaal was. Gelukkig waren er genoeg duurdere fietsen in de wisselzone, dus als een dief een fiets wilde stelen zouden ze niet snel voor mijn kleine aluminium fietsje gaan.
Na het inchecken van de fiets werden we per bus teruggebracht naar het hotel. Tom was intussen aangekomen in Maastricht en we hadden tijd om in het hotel bij te komen van alle indrukken en al mijn spullen nog een keer goed te organiseren. ’s Avonds hebben we nog gezellig met de KiKa-groep pasta gegeten en het lukte me om rond half 10 in bed te liggen. De wekker stond om 04:30, het was tijd om te gaan slapen.
Na een redelijk goede nacht sprong ik zodra mijn wekker ging natuurlijk mijn bed uit: RACE-DAY! Ik schoot in mijn mooie oranje kika-pakje, dronk mijn eerste kop koffie (want je wilt echt voor de race naar de wc en niet tijdens de race ;)) en maakte me klaar voor het ontbijt. Bij het ontbijt aangekomen zag ik veel zenuwachtige koppies, iedereen had er zin in maar MAN WAT WAS HET SPANNEND!
We werden weer per bus naar het startgebied gebracht en moesten in redelijk korte tijd onze spullen gereed hebben, want om 06:30 zou de wisselzone sluiten. Gelletjes op de fiets plakken met plakband, schoenen op de fiets monteren met elastieken, drinken in mijn fiets en banden oppompen. Ik had van te voren deze mantra al vaak in mijn hoofd herhaald en kon rond 06:20 de wisselzone uit met mijn wetsuit in de hand. Opzoek naar een rustige Dixie, want man wat stonden er lange rijen!
Om te starten moest je in een startvak gaan staan met je geschatte zwemtijd. Ons was geadviseerd om een tijdvak sneller te gaan staan, want dat deed blijkbaar iedereen. Dus ik stond in het tijdvak van 30 minuten. Vanaf 07:00 uur werden er elke 4 seconde 2 atleten weggestart. Er waren 1900 deelnemers, dus dat ging wel een tijdje duren. Ik werd wat ongeduldig en slipte tussen de mensen door steeds iets verder naar voren en rond 07:25 was het mijn beurt om te starten.
Het zwemmen ging fantastisch! Ik was alleen maar mensen aan het inhalen, kwam lekker in mijn ritme en het navigeren had ik goed geoefend dus ging daardoor ook lekker. Ik weet nog dat ik bij het keerpunt dacht: SHIT, ik ben al halverwege, wat jammer..
Na 1,9 km kwam ik het water uit na 34 minuten. Ruim onder mijn streeftijd dus ik was ontzettend blij. Tijd om te wisselen. Het was best een stuk rennen naar de wisselzone, dus genoeg tijd om je wetsuit naar beneden te doen. Bij mijn tasjes aangekomen ging ik opzoek naar mijn Blauw (BIKE) tas, waar ik mijn sokken, helm en startnummer vond. Sokken aan, wetsuit in de tas en opzoek naar mijn fiets.
Het fietsen was ook een groot feestje. Ik zat er lekker in, het eten lukte goed en ik kon goed tempo houden. Mijn doel was om rond de 27 km/uur te gaan (want tsja, best wel wat heuvels) en na het eerste rondje wist ik al dat ik dit ruim ging halen. Het leukste was denk ik dat ik op de klimmetjes best wel veel mannen kon inhalen. Toch een voordeel op de fiets, een klein meisje zijn. Gelukkig voor die mannen konden ze me in de afdaling weer flink inhalen, want dat blijf ik toch spannend vinden. Hoewel ik toch een maximumsnelheid van 50,7 km/uur heb aangetikt, iets waar ik best trots op ben als voorzichtige afdaler.
Na 3 uur en 20 seconde op fiets kwam ik weer de wisselzone in met een gemiddelde van 28,7 km/uur. Man wat ging ik lekker! Enige punt van aandacht was nu: goed drinken tijdens het lopen want dat was op de fiets toch niet heel goed gelukt. Bij mijn fiets stond Dimitri, de triatloncoach, te wachten om te kijken of het goed met me ging, dat was toch even een fijne check en hij kon even snel mijn schouders insmeren, wat een luxe!
Dan het laatste onderdeel, het hardlopen. Iets waar ik het afgelopen jaar hard op getraind heb en ik had een doel: zo veel mogelijk met plezier lopen. Met zo veel support langs de zijlijn is dat ook zeker gelukt! Mijn supportteam stond voor mijn gevoel om elke hoek om mij aan te moedigen en de eerste 12 km vlogen voorbij. De laatste 9 km waren wel wat zwaar, maar niet onmogelijk en na 2 uur en 5 minuten kwam ik dan eindelijk over die lang gedroomde finish! Mijn eindtijd was 5 uur, 48 minuten en 38 seconde, ruim onder de 6 uur en dat was toch een beetje mijn doel! En ik kon zeker nog lachen! Op de finish stond mijn supportteam mij op te wachten en ik kon eigenlijk niet helemaal beseffen dat ik het gewoon gedaan had: een halve IRONMAN! Het is zo bijzonder dat je lichaam zo lang kan sporten en presteren, iets waar ik stiekem wel een beetje trots op ben!
Wat een ervaring, zo’n Ironman en al helemaal als je het voor zo’n mooi doel doet. In totaal hebben we nu samen €2644,90 opgehaald voor KiKa en daar wil ik jullie allemaal ontzettend voor bedanken! Samen zorgen we ervoor dat er meer onderzoek gedaan kan worden naar Kinderkanker, zodat deze kinderen ook weer op hun lichaam kunnen vertrouwen! Ik zou het zo nog een keer doen! (na wat rust dan)